Friesch Dagblad 28 januari 2009


 

Duo-expositie van Marian en Wim Gerrits in Leeuwarder Galerie De Kleine Hoogstraat

Echtpaar toont vakmanschap

Galerie De Kleine Hoogstraat in Leeuwarden toont hedendaagse beeldende kunst van vooral Nederlandse kunstenaars. Er is plaats voor zowel figuratieve als abstracte kunst. Aan het begin van haar tweejarig bestaan presenteert de galerie in een duo-expositie schilderijen en tekeningen van Marian Gerrits en beelden in brons van Wim Gerrits

Door: Riens Kooistra

De vlakvullende en meer dan levensgrote portretten van met name oude mensen heeft Marian Gerrits gemaakt naar aanleiding van foto’s uit kranten en (oude) fotoboeken. Het gaat in alle gevallen om foto’s van onbekende mensen die haar intrigeren en ontroeren. Het zijn met name de kwetsbaarheid en broosheid van de personen op de foto’s die de kunstenaar probeert op te roepen.

Daarbij hoeft de kleurkeuze niet altijd natuurgetrouw te zijn; liever laat ze die in overeenstemming zijn met de stemming die uit het portret spreekt. Het schilderij Pijproker, dat ze deze maand maakte, is zo’n portret. Afgebeeld is een onmiskenbaar oude man, gekleed in blauwe kiel, bruin jasje en getooid met pet. Hij is bezig de tabak in zijn pijpje in rook om te zetten.

Met grote aandacht voor deze handeling heeft hij zijn ogen half gesloten terwijl hij met zijn prachtige grote handen het dunne luciferprikje vasthoudt. De mond die de pijp omklemt probeert de vlam in de pijp te krijgen. Marian Gerrits heeft hier een intiem moment van ontroering en verstilling vastgelegd. De lichtgloed achter de man versterkt nog eens extra dat we precies hier getuige zijn van dit ene moment. Marian Gerrits beheerst het vak van tekenaar. Dat laat ze bijvoorbeeld zien in Kreta, Oude vrouw, een houtskooltekening op linnen uit 2007. Duidelijk een oude vrouw, wellicht zonder tanden en met een labyrint aan plooien over haar gezicht, zo diep als de diepste kloven van een gebergte.

Maar oud zijn is hier niet synoniem aan afwezig; deze oude vrouw heeft een uiterst frisse blik in haar ogen die nog van geen wijken wil weten. Het is alsof de kunstenares letterlijk in de huid kruipt van de mensen die ze portretteert. Ze tekent en schildert de mensen van bínnenuit met een gevoel waaruit heel veel respect en liefde spreekt. In Gevouwen handen, een schilderij uit 2006, toont ze de magie van handen en hoeveel die kunnen vertellen over het karakter van iemand.

De kunstenaar die dat in de kunstgeschiedenis als een van de eersten liet zien was de Oostenrijkse schilder Oskar Kokoschka, die handen kon laten spreken als boekdelen. Het zou geen verbazing wekken wanneer Marian Gerrits zich ooit heeft laten inspireren door deze grootheid binnen de Europese portretschilderkunst. Vakmanschap en invoelend vermogen komen niet vanzelf. Marian Gerrits was aanvankelijk docente Frans en culturele kunstzinnige vorming in het middelbaar onderwijs.Ze doorliep de Nieuwe Academie voor Beeldende Kunsten in Utrecht om vervolgens de Klassieke Academie voor Schilderkunst in Groningen te volgen. En nog steeds volgt ze in die stad lessen om zich verder te blijven ontwikkelen.

Vogels Beeldhouwer en bronsgieter Wim Gerrits - echtgenoot van Marian - zoekt in plaats van de wand, de ruimte op. Zijn beelden in brons, steen en staal tonen een afwisseling van zowel kleine als grote werken. Zijn onderwerpen lopen uiteen van realistisch tot abstract werk. Binnen één onderwerp kan dat tot zeer uiteenlopende vormen leiden, zoals blijkt bij een onderwerp als ‘vogels’.

Fly me to the moon is een bronzen beeld met puur geabstraheerde vleugels die een sterk beroep doen op het zalige gevoel los te komen van de aardse beperktheid. Titels als Up to heaven en Take off wijzen eveneens in eenzelfde verticale richting. Het werk van Wim Gerrits is evenmin verstoken van humor. De beeldengroep Stelletje driftkikkers getuigt hiervan.

Het is inderdaad de vraag of je dit stelletje driftkikkers wel zo graag zou willen tegenkomen. Ze mogen van boven onmiskenbaar lijken op de ons bekende, onschuldige slootkwakers, de twee gebalde vuisten waarmee elke kikker is uitgerust beloven weinig goeds. De expressie van dreiging die ze van de beeldhouwer mee hebben gekregen is klip en klaar.

In een ander beeld, Grumpy old man (mopperige oude man) bestaat de expressie uit de weergave van een overtuigend ontevreden smoelwerk. Deze ‘vogelman’ is voorzien van een vogelkop die lijkt op de wijze uil Oehoeboeroe uit de boeken Paulus de Boskabouter van Jean Dulieu. Wim Gerrits, die het vak leerde van zijn grootvader die beeldhouwer en schrijnwerker was, is veelzijdig in het aanwenden van zeer uiteenlopende stijlen van expressie.

Zo is in After the fight - een mensenkop gemaakt uit Portugees marmer - de invloed van de rijke Afrikaanse beeldhouwkunst duidelijk herkenbaar, net als die van het kubisme. Een gelukkige keuze van galerie De Kleine Hoogstraat om met dit echtpaar het nieuwe jaar in te luiden. Deze keer eens geen kunstenaars die afkomstig zijn van de digitale galerie waarmee galeriehouders Syb Zandstra en Giny Hopster hun kunstavontuur begonnen.

Op deze galerie (www.elteha.nl) staat werk van circa vijftig kunstenaars afgebeeld. Maar ja, natuurlijk wil kunst vooral ‘live’ gezien worden en dus was de stap naar een echte galerie gemakkelijk en logisch. Een zeer sfeervolle galerie waar door de galeriehouders de liefde voor kunst met een uitroepteken getoond en geschreven wordt.

Galerie De Kleine Hoogstraat, Leeuwarden tot en met 21 februari 2009.

Terug naar de galerie Naar overige deelnemers